Mount Kinabalu / Sandakan

Hallo allemaal,

IK HEB DE TOP GEHAALD!!! Lood en loodzwaar was het!!!! Verhaal volgt zoooo hieronder, haaaaaa hiii hooooooooo. Eerst nog even wat ander dingetjes die nog vooraf speelden ...

Even terug naar Kota Kinabalu .... De dag voordat ik de grote klim zou doen, zou ik de aapjes en de vuurvliegjes gaan bekijken op een bootje. Helaas ging dat niet door, er waren te weinig mensen. Okee jammer, leek mij zo leuk. Minder leuk was het volgende: om 21.00 uur in de avond werd er op mijn kamer gebonkt! Het meisje van de organisatie van de klim naar de Mount Kinabalu stond voor mij met een heel zielig gezicht. Oooooh ik vind het zoooo erg om te zeggen, maar er is een overboeking en je kan niet morgenochtend weg, maar 1 dag later. Holy fuck dacht ik ... Twee afzeggingen op 1 dag, hoe is het mogelijk .... Had al mijn spullen al klaar gelegd voor de toch en wilde net gaan slapen, je bereid je er ook geestelijk op voor, .... Daarbij had ik voor maandag al een vlucht geregeld naar Sandakan, leek mij wel zo heerlijk na een grote zware klim en niet in een hobbelige bus van 6 tot 8 uur door slingerpaden enzo. Maar ik zou het kunnen doen, dan moet ik wel gelijk de volgende dag als ik terug kom vliegen. Het kan dus toch nog ... Dus ja gezegd. Ben gelijk maar weer naar buiten gegaan, want vroeg slapen had geen zin en ik baalde ook wel een beetje.

De volgende ochtend besloot ik om naar 2 eilandjes vlak bij Kota Kinabalu te gaan, je vaart daar zo in een kwartiertje heen vanaf de Jetty (haven). Ik heel vroeg op, wilde de dag compleet besteden aan relaxen. Daar stond ik dan bij de Jetty om een kaartje te kopen voor de boot. En wat blijkt, omdat ik alleen reis, word ik gestraft. Had zoiets van, eerst 2 afzeggingen gisteren op 1 dag, nu mag ik wel naar een eilandje, maar ik moet om 2 uur terug, omdat ik alleen ben. Kon er geen logica uit krijgen ... Even weer uitblazen en zitten en mijn woede laten zakken, ha ha. Opeens zie ik een jonge meid met rugzakje aankomen, ik vraag waar wil je heen: naar de eilandjes .. Ooooh ben je alleen? Yep! Nou zullen we dan samen gaan, want anders moet ik al om 2 uur terug komen van het eilandje, terwijl de laatste boot om 5 uur terug gaat. Single-discriminatie!!!! En dat vond zij een goed plan! En gelijk goed gezelschap. Op de boot ook nog in contact gekomen met een local guy from Kuala Lumpur, Sep en zo waren we opeens met 3 personen.

De eilandjes zijn prachtig, niet groot en met een speedbootje wordt je er heen gevaren. Eerst gingen we naar Manukan, daar heb ik geluierd in het water, het was te warm om op het strand te liggen .... en boekje lezen. Om 12.00 uur weer met het bootje naar het volgende eilandje, Sipa. Daar ben ik met de local guy een wandelroute gaan doen, was heerlijk! En ontzettend gelachen, want Sep had veel humor. Eerst een lunch en toen de wandeltocht over het eiland, Sep vond steeds plekken die langs de wandelroute lagen, dus vaak gingen we dwars door de bush bush om er te komen. Varanen gezien!!! En vonden een baai waar niemand was en daar heerlijk gezeten en gezwommen. Toen alweer tijd om terug te gaan met de boot. Een heerlijke dag en veel gelachen, dus was gelukkig weer een beetje vergeten dat ik eigenlijk die dag had moeten klimmen.

Mount Kinabalu ... Jezus ik heb er geen andere woorden voor, dit is het zwaarste wat ik ooit heb gedaan. De trek in Nepal was zelfs minder zwaar. De 2 dagen waren echt een strijd met mijzelf, ontzettend moeilijke momentenn gehad, maar ook zo veel mooie momenten door de mensen die je ontmoet tijdens deze zware tocht. Ik lieg niet als ik zeg dat de klim 1 grote steile toch naar boven is met alleen maar trappen, stenen en trappen en stenen. Echt echt waar!!! Ik had gedacht dat er wel van die heerlijk paden zouden zijn, zeker in het begin, waar je zo heerlijk op wandelt. No way. Het is een smal pad .. stenen, strapen en stenen en that's it.

Na een uur omhoog dacht ik, holy hoe moet dit verder, ik ben nog maar net begonnen en heb nog zeker 4 a 5 uur te gaan .... Naarmate ik verder kwam en het zwaarder werd en zwaarder, ben ik allerlei theorieen gaan verzinnen .... kwartier lopen en even pauze, tien minuten lopen en even pauze, 5 minuten lopen en even pauze, toen werd het 3 minuten lopen en pauze. Eigen tempo, rustig aan anders ga je top echt niet halen. Onderweg kom je dan ook nog doodleuk mensen tegen die al op de top zijn geweest met een big smile ... Doorgaan Barrie, doorgaan. Ik had een ongelovelijke lieve gids helemaal voor mij zelf alleen. Ik had hem al verteld, dat ik echt mijn eigen tempo wilde lopen en veel moest uitrusten en uithijgen tussendoor, haaaa. Hij was echt lief .... Overigens hij is ergens eind 60, heeft 2 tanden en haren die uit zijn oren groeien. Maar wel lief. Af en toe grapje maken, achter mij blijven lopen en niet opjagen. De ontmoetingen bij de tentjes waar je even kan zitten aan tafeltjes zijn leuk. Alle nationaliteiten. Het zijn maar korte gesprekjes, soms 5 minuten, maar je heb allemaal hetzelfde doel: de top halen. Dus in een paar minuten kon iemand je weer helemaal happy maken en kon je weer door. Onderweg kwam ik een stel tegen, goed getraind, stevige kuiten en gingen als een tierelier. Toen ik bijna bij de hut was waar ik ging slapen, liepen ze naar beneden. Ik zeg, neeeee je bent er bijna, bijna bij de hut. Maar hij was misselijk, moe en zag het niet zitten. Dat gaf mij een boots, ik ga door al kom ik uren later aan, ik ga door, mijn eigen tempo.  En zo kwam ik aan bij de hut waar ik zou overnachten. Ik heb er 6,5 uur over gedaan. Haaaaaaaaaaa. Je kan het in 5 uur halen, de goed getrainde in 4 uur. Maar ik ben er maar mooi, beter laat dan nooit, haaaaaaaaa. Geen last van hoogteziekte, voelde me best goed. Ben vroeg gaan slapen, nou ja slapen. Herrie zeg. Deelde mijn kamer met 3 chinezen meiden, die waren nog later als ik bij de hut, ook helemaal kapot. 

En dan ... om de top te halen ga je om 02.30 's nachts het laatste stuk lopen, zodat je met zonsopgang op de top staat. Ik had niet echt geslapen, wel gelegen, maar kon niet in slaap komen. Toch gegaan, midden in de nacht. Lamp op mijn voorhoofd en go. Trappen, trappen en trappen, dan platte plateaus omhoog. Je moet je op sommige stukken beet houden aan touwen en je omhoog trekken. Wat zwaar!!!! Go Barrie go!!! Eigen tempo en go. Ik moet zeggen het ging me redelijk af, heb heel veel korte uithijg-stopjes gehouden. En ja langzaam kwam de zon op en ik OP DE TOP!!!! Traantje in mijn ogen. Mijn gids kwam mij knuffelen, dat ik zo doorgezet had. Phoeeeeeeeeee, ik heb het gewoon gehaald.

Dan naar beneden, ontbijt: ik heb gewoon een vet engels ontbijt moeten eten, zo honger had ik. 2 eieren, 2 boterhammen, 4 worstjes en bonen, haaaaaaaaaa normaal vind ik gat gatver, maar ik moest echt eten. Toen even gaan liggen en 1,5 uur later de klim naar beneden. Je zou denken, easy. Forget it!!!!! Doordat je naar beneden blijft lopen, moeten je bovenbenen de klappen opvangen .... Ook toen ben ik weer door een hel gegaan. Ik was daar totaal niet op voorbereid. Mijn nek deed zeer, mijn tenen gingen zeer doen door het opvangen van je gewicht en het schuiven. Onderweg kwam ik een meisje tegen, alleen. Ze ging naar boven en had echt tranen in haar ogen. Ze vroeg op het wel waard was om de top te halen. Ja heb ik gezegd, je moet langzaam lopen en schijt hebben aan de snelle en getrainde wandelaars. Dat ik er 6,5 uur over had gedaan. So take your time! En ze ging verder lopen. Uiteindelijk was ik beneden, alles deed zeer en dood dood moe, die nacht niet geslapen. Snel terug naar guestshouse en ben op zoek gegaan naar een masseur, alles deed zo zeer!!! Ik kon gewoon niet lopen  van de pijn. Gevonden en dat was heerlijk! Toen gelijk gaan slapen, want weer vroeg op, mijn vliegtuig ging al de volgende morgen om 7 uur, oeps. Was mijn extra dag kwijt doordat trekking 1 dag laer was. Vlucht helemaal lekker, 45 minuten. Ik heb de hele ochtend geslapen en heb ontzetten veel gedroomd over van alles en nog wat. Ik had die nacht daarvoor mijn REM-slaap gemist, denk ik ... Oooh Madelon, je was zwanger in mijn droom, ik weet niet wat jullie van plan zijn, een 5e erbij??????

Nu in Sandakan, heb nog niets gezien, alleen op mijn kamer gelegen en mijn benen doen zeer, erg zeer!!! Ik kan geen trappen lopen, haaaaaaaaaaaa. Ben een oude vrouw nu.

Phoeee wat een verhaal, maar ja moet het toch weer kwijt, hi hi.

Heb nog geen tijd gevonden om te antwoorden op jullie reakties, maar vind het heel leuk om ze te lezen. Geniet ik enorm van!

Foto's plaatsen lukt nog niet, internet-cafe's zijn niet super hier .. misschien ergens anders met een beetje geluk ...

Dikke knuffel van een Barrie met spierpijn, maar ooooh zo trots op haarzelf. Yeah!!!!

xxx

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *